کاش یاد می گرفتم

کسانی که مثل من فکر نمی کنند ،الزامن اشتباه نمی کنند.

کاش می توانستم

به سایرین فرصت حرف زدن و به خود هم زمانی برای شنیدن بدهم.

کاش می آموختم

هیچ کس را قضاوت نکرده ،نظر ندهم ،رای صادر و حکم را اجرا نکنم.

کاش می دیدم

بسیاری بدون چشمداشت محبت می کنند.

کاش می فهمیدم

دنیا "من" نیست و کمترین  کاری که می توانم انجام دهم،مدارا با سایر "من" هاست.

کاش باور می کردم

آرزو فقط رویایی در فرداست.خوشبختی در امروز و همین لحظه است و وقتی که گذشت خاطره است.خاطره ای از حسرت دیروز...