صبح بخیر

مد

goodmorning — Fri, 03 Oct 2008 13:14:18 GMT

خدا سال قبل ،زمانی شلوار رنگ و رو رفته ی برمودا مد شده بود.اول تنگ که به زور باید می پوشیدی و درآوردنش هم مصیبتی بود.بعد هم که گشاد شدند ،هر چی بیشتر به تنت گریه می کرد،شیکتر بودی!مادربزرگم(خدابیامرز)چقدر با مامان دعوا میکردند که:"برای این بچه ها شلوار بخر،تا کی شلوارهای کهنه و کوتاه شده را بپوشند؟تو درو همسایه زشته!" و مامان چه تلاشی میکردند تا بهشون بگن که اینا مده!،یادشون بخیر،با دهان باز در جواب مامان می گفتند:"پناه بر خدا،آخر زمونه!!"

امروز که این جوانها را می بینم،با هیکلهایی که از باریکی به قلم نی بی شباهت نیستند،با زیرابروهای برداشته شده و گاهی کمی آرایش ملیح،با این ریشهای ناسور و عجیب،به قول دوستی با کله های آناناسی ،با شلوارهایی که هر لحظه منتظری پایین بیفتد. در عجبم که اینها چه جوری قراره یک زندگی را بچرخانند؟ و با خود فکر می کنم،یعنی همه ی اینها مد و عادیست،فقط من پیر شده ام؟

معجزه ی لبخند

goodmorning — Mon, 29 Sep 2008 13:22:18 GMT

می گویند ،لبخند:

ـ غریبه ها را به دوست مبدل میکند.

ـ یک خانه ی بدون روح را به محلی پر از عشق تبدیل میکند.

ـ ثروتی است که کسی نمیتواند از شماقرض بگیرد،بخرد یا بدزدد.

ـ فقط یک لحظه طول میکشد ولی اثرش میتواند به بلندای یک عمر باشد.

ـ می تواند آرامش،خوش بینی و اطمینان به همراه داشته باشد.

و ... و ... و ...

هیچکس به اندازه ی فردی که لبخند نمی زند،محتاج دیدن لبخند سایرین نیست.

پس چرا در زدن لبخند خست به خرج میدیم؟

تفکر

goodmorning — Fri, 26 Sep 2008 16:54:18 GMT

بامعناترین جمله ای که اخیرا" شنیدم،از پیری فرزانه بود:

"تصور نکنید که فقط خانم ها فکر می کنند،آقایون هم گاهی فکر می کنند!"

پ.ن:بر این باورم که کامنتهای آقایون در این پست،احتیاج به ویرایش خواهد داشت.

من...من...

goodmorning — Wed, 24 Sep 2008 11:29:17 GMT

خیلی وقتها آسانترین راه ،پاک کردن صورت مسئله است.مسئله ای که فی النفسه باارزش است،با دقت طرح شده،برای نوشتنش فکر شده،زمان برده و انرژی.

چون نمی توانی به نتیجه برسی،چون قادر به حلش نیستی،از بنیاد ریشه اش را می زنی.

نمی دانی که تلاش برای یافتن راه حل،خود،زندگیست.حتی سعی نمی کنی که امتحان کنی،مبادا که آسیب ببینی.

فقط به خود فکر می کنی،به نیازهایت،به سود و زیانت،به عایدیت و به واقع به خودت.چون بر این تصوری که در نهایت چیزی برایم ندارد،منکر اصلش می شوی.

کاش می دانستی که چه کردی ...

چقدر خودخواهی؟چقدر خودمداری و چقدر خودبینی ...

فرزند و اختیار

goodmorning — Sun, 21 Sep 2008 00:59:18 GMT

عزیزی معترض گفت:پدر و مادرها عروسکی برای فرزندشان می خرند که خود بپسندند.

این گفته باعث شد که کمی به خود نگاه کنم.متوجه شدم که حق با ایشون است.درسته که در نهایت فرزندانم خود انتخاب میکنند،اما در دایره ای که ما براشون تعیین کرده ایم.زبانی را یاد می گیرند،سازی را می نوازند ورزشی را ادامه می دهند،مدرسه ای می روند،لباسی می پوشند،دوستانی دارند و ... و ... و که در باورهای ما جا داشته باشد.

نمیدونم چقدر درسته؟ولی مسلما" یک بچه (هر چقدر کوچکتر،بیشتر)توان تفکر صحیح و انتخاب مناسب را ندارد.در زمینه ی خرید اسباب بازی یا لباس تا حدی میشود به فرزند اختیار داد.هر چند به دادن این حق به طور مطلق هم،اعتقادی ندارم.چون خرید اسباب بازی هم با هدفی انجام میشود و لباس هرکس نشان دهنده ی طرز تفکرش است .در مورد بچه ها ،نگرش خانواده.یک مثال ساده اینست که،زمین بازی مورد علاقه ی فرزندان من،در انتهای یک پارک جنگلی است.با توجه به اینکه من باید بیست دقیقه در یک جنگل خلوت رانندگی کنم تا به محل مورد نظر برسم،این درسته که برای بازی به آنجا برویم؟

در مورد آموزش هم،از آن جایی که همه ی انسانها،بخصوص بچه ها،ترجیح می دهند که تنبلی کرده و از زیر بار مسئولیت یک کار مداوم شانه خالی کنند،بنظرم نمی شود بر اساس خواسته ی آنها برنامه ریزی کرد.

نتیجه اینکه،شاید من یک مامان زور گو از نظر فرزندانم باشم،ولی ترجیح میدهم سالها این لقب را یدک بکشم و امیدوار باشم که در آینده برق موفقیت و رضایت را در چشمانشان ببینم.

یک روز از زندگی

goodmorning — Wed, 17 Sep 2008 17:49:18 GMT

با فرزندانم به پارک رفته بودیم.هنگامی که وارد زمین بازی شدند و خجالت و اکراه پسرم را از سوار شدن به تاب و سرسره دیدم افسوس خوردم که چقدر زود بزرگ شد و چه زود ناچار به تن دادن به باید و نباید های ذهنی و اجتماعی است.

بیشتر بچه ها همراه مادرانشان و تک و توکی با پدرانشان آمده بودند.

در این میان زوج نسبتا" مسنی که بچه ای زیر یک سال همراهشان بود ،به زمین بازی وارد شدند.نه آنقدر مسن بودند که به چشم پدر و مادربزرگ نگاهشان کنی و نه آنقدر جوان که بچه ای هفت هشت ماهه داشته باشند.بالاخره یکی از مادرانی که کمی کنجکاوتر از سایرین بود،با گفتن جمله ی:خدا حفظش کنه!سر صحبت با خانم مورد نظر را باز کرد و معلوم شد که آن دو پدر و مادر آن طفلند.

موردی که بسیار در آنها جلب توجه میکرد،آرامششان بود.انگار که دنیا فقط همین لحظه و همین بچه است.همراه هم سوار تاب ،الاکلنگ و ... می شدند.تمام صورتشان لبخند بود.در نگاهشان عشق،آرامش و خوشبختی موج میزد و در نگاه سایرین حسرت داشتن این لحظات.

چقدر ساده خوشبخت بودند....

بازنده

goodmorning — Sun, 14 Sep 2008 19:44:18 GMT

حماقت است شرکت در قماری که از ابتدا میدانی بازنده تو هستی ... باختی بس گزاف ... به قیمت یک زندگی

حماقت محض است بدون دانستن قواعد بازی با حریفی سر میز بنشینی که استاد مسلم بازیست...

کسی که هر لحظه بنا به خواست خود قوانینی وضع و باز بنا به شرایط خویش آنها را تغییر می دهد ...

حریفی که اذعان دارد چیزی برای باخت ندارد ...

دیوانگی است دوستی با چنین حریفی ... جنون است دل باختن به او ...

بیمار است این رابطه و معجزه ای لازم است برای تداوم آن ...

انتظاری بیهوده و امیدی عبث ...

تشکر

goodmorning — Sun, 14 Sep 2008 17:02:18 GMT

سپاس فراوان از محبتتون و زحمتی که بابت تغییر ظاهر اینجا کشیدید.

غرور

goodmorning — Fri, 12 Sep 2008 20:42:18 GMT

امروز با دیدن کسی یاد حکایتی قدیمی از ازوپ افتادم.

می گویند خری که مجسمه ی یکی از خدایان را بارش کرده بودند،با خرکچی خود داخل شهر شدند.هنگام عبور خر از داخل شهر ،مردم با دیدن مجسمه به حالت احترام می ایستادند اما خر تصور کرد که مردم دارند به او احترام می گذارند.او چنان دچار غرور شد که از رفتن ایستاد و شروع کرد به عر عر.خرکچی که متوجه ی ماجرا بود،همچنان که با چوب به جان خر افتاده بود،فریاد زد:"مرده شورت ببرد!مطمئن باش این آخرین باری است که آدمها به خر تعظیم می کنند."

ولی در دنیای امروز ،آخرین بار نیست. چند تا آدم می شناسین که به واسطه ی بارشون(ثروت،لباس،قدرت و ...)مورد احترام قرار میگیرند؟و چنذ تا از این خرها می شناسین که باورشون شده که بله؟

...

goodmorning — Thu, 11 Sep 2008 11:14:18 GMT

یک هفته با خود جنگیدم که پست قبل را آپ کنم یا نه؟نگران بودم که مبادا غمی اضافه کنم.امروز که تلفن کردی نفسی به راحتی کشیدم.خنده هایت زیباترین کامنتی بود که دریافت کردم.من ممنونم.

و بنویس... این یک دستوره!